
Y es que cuando viajo y me encuentro lejos de lo mío, de los míos, de lo que domino, de lo que sé (o creo que sé) que pasará, me entra una sensación de desnudez un tanto incómoda.
Todo el mundo asegura que le gusta viajar, que es lo primero que harían si tuvieran dinero...parece que no estaré de moda cuando diga me da angustia, que me hace sentir indefensa y pequeñita y que adoro mi entorno, mi cole, mi casa, mis distancias...
No es que no me guste viajar, de hecho me estoy pensando hacer una cosa que hace años que persigo y que por no ser profe todavía o por estar opositando no he podido hacer: pedir una beca para irme tres semanas sola a Londres. Verdaderamente hace mucho que quiero hacerlo, que me apetece y que sé que será una experiencia muy positiva para mí.
Pero, no sé, llamadme rara, pero me da un pelín de miedito....
Imagen: http://www.flickr.com/photos/30352125@N00/209456264
6 comentarios:
T'entenc perfectament. De fet, jo aquest estiu me'n vaig dues setmanes a fer un intensiu a Roma i tinc un nus a l'estómac. I quan penso que he de pujar a un avió ni t'explico! Però el món és dels valents, noia! Ànims, munta't l'estada a Londres, t'anirà súper bé, segur. Petons.
De rara nada mi niña, es normal que den miedito los sitios que no conoce. No todo el mundo tiene que ser aventurero y vivir cada año en un país diferente jejeje...Yo, por ejemplo no sirvo para eso. Me gustan mis canarias, mi gente, y lo que quiero llegar a ser. Viajar a la peninsula no me produce esa desazón que describes, pero si viajar al extranjero. Por eso me he metido en la EOI para ver si paliando los problemas del idioma no me siento tan desubicada, porque viajar me gusta y mucho.
Mucho ánimo si al final pides esa beca. ¿cual es? Sé que la del ministerio para los maestros es de 6 semanas.
Bueno, que me enrollé. Un besito enorme y seguro que será una experiencia estupenda.Muakaaaaa.
No te lo pienses dos veces. Es una experiencia que no olvidarás. Mi viaje fue a Paris ( en mi época se estudiaba francés, más que inglés), recién acabada la carrera, quince días de clases intensivas en la alianza francesa, tardes libres. Inovidable. Animo, que vale la pena.
Un saludo
A mi no em fa por viatjar, potser perquè en el fons (i no tan fons) m'agraden les coses diferents i que em sorprenguin. No obstant, creu-me si et dic que t'entenc perfectament.
Fa uns anys, des de la tornada en avió d'un viatge a les canàries, que sóc claustrofòbica...
Des de llavors, no he pogut tornar a pujar en un avió (els avions no em fan por, em fa por el fet d'estar tancada i no poder-ne sortir)i això lògicament em limita molt, massa.
L'experiència de viatjar i conèixer nous llocs, nova gent, noves cultures, no té preu!
Encara que et costi una mica, no deixis pas de fer-ho!
Mil petonets i bona primavera!
;)
A mí lo que me da miedo es el entorno cotodiano (porque lo conozco y siempre hay algún problema). Lejos me siento libre.
Yo soy de las que te han dicho que pese a que les gusta viajar también les produce cierta desazón.
Pero no la siento sólo ante los viajes sino ante los cambios. Este fin de semana mismo hay una actividad que va a reunir a muchos Scouts y ando muy nerviosa.
Siempre me pasa y me agobia tanto que me planteo no ir pero normalmente se me pasa cuando estoy allí así que intento no darle mucha importancia^^
Publicar un comentario en la entrada